Er is iets heel ergs gebeurd, we zijn de Steindalsfossen vergeten! De waterval die we vanuit Bergen hadden kunnen bezoeken, die op onze to-do-list stond en glad vergeten zijn… Stom stom stom, inmiddels zitten we er te ver vandaan, dus we zullen -helaas- terug moeten naar Noorwegen!
Na alle in- en uitcheck ervaring van deze weken, hebben we daar handigheid in gekregen. Ruim voor de uitchecktijd van ons appartement in Stavanger waren we vanmorgen al op weg. Rob had een voordelige supercharger dichtbij gevonden en daar gingen we eerst naartoe, zodat we de rest van de reis geen laadstops meer nodig hadden.
De reis naar Kristiansand voerde door de provincie Telemark in plaats van helemaal langs de kust. Een iets langere route, maar wel door een prachtig landschap. Hoewel ik er niet aan twijfel dat de ‘snelweg’ langs de kust ook een prachtige route is; ik heb nog geen landschap gezien in Noorwegen dat niet fascinerend is.
Door de bochten en de bergen is het steeds weer een verrassing wat je te zien krijgt en ook vandaag verveelden we ons geen moment. Als je ons zou horen, zou het vooral “Oh wow!” klinken. En “Niet te filmen!” wat ik dan vervolgens toch enigszins probeer met m’n telefoon aan een tripod in mijn hand buiten de auto. Alleen als er niemand achter ons zit, zodat we iets langzamer kunnen rijden.
De toegestane snelheid op de weg is doorgaans 80 km/uur. Dat klinkt niet snel, maar het is voor ons een uitdaging. Met 70 km/uur voelt het al als een achtbaan. Soms lijkt het alsof de weg gewoon ophoudt, omdat je ‘m niet meer kan zien. Gelukkig kun je op je navigatie zien dat de weg na die hoge bult gewoon rechtdoor gaat. Het enige verschil met de achtbaan is dat we niet over de kop zijn gegaan.
Ook vandaag hebben we geen bumperklevende Noren ervaren, maar we laten ze er vaak voorbij, omdat we onze tijd willen nemen. Ze lijken geen haast te hebben, maar na drie bochten zijn we ze al kwijt. Het voelde bijna de hele rit alsof we alleen op de weg waren, met af en toe een tegenligger.
We zagen weer enorme rotsformaties, dennenbossen, loofbomen, stroomversnellingen, weides met vee, boerderijen, schitterende huizen en dat alles met een zonnetje en maar liefst 24 graden.
Ons enige oponthoud was ergens halverwege de rit, toen moesten we ineens aansluiten bij een rij wachtenden. We hadden geen idee waarvoor; er stond alleen een bord dat de tunnel binnenkort voor een maand afgesloten zou zijn en het duurde nogal even. Er haakten meer automobilisten aan en na zo’n tien tot vijftien minuten kwam er een auto met knipperlichten tegemoet. Die bleek het tegemoetkomende verkeer te hebben begeleid over de weg en toen dat gepasseerd was, werd onze kant in tegenovergestelde richting begeleid. Er werd druk gewerkt aan de tunnel en er was maar een rijbaan beschikbaar.
Om half vijf kwamen we aan bij ons hotel in Kristiansand, wat eigenlijk tien kilometer voorbij de stad ligt. Morgen gaan we de stad bezoeken; we zijn er al langs gereden en het deed me erg aan de Franse Riviera denken. Een bochtige weg langs het water met steigers en boten, schitterende huizen en heerlijk zonnig weer. Het is hier alleen veel groener.
Voor wie het zich trouwens afvraagt… we hebben nul last van muggen in Noorwegen. Iets wat ik zelf van tevoren wel opgezocht had, maar ik kon er geen eenduidige informatie over vinden. Ik weet dus niet of het altijd zo is in juni.
Zal je een illusie armer maken. Ga in noord Noorwegen in de natuur een kleine sanitaire stop maken en je weet dagenlang dat er muggen bestaan. 16 stuks op je billen!
Oeps, haha!
En je hebt nog een reden om weer terug te gaan. Jullie zijn de Lofoten vergeten (graag gedaan).
Maar wederom prachtige beelden.
Die zijn we zeker niet vergeten en staan op ons lijstje voor een volgende keer, net als de Geiranger- en Sognefjord en nog wat watervallen en de Sandefjord (alleen al voor de naam 😉 ) Je kunt in drie weken maar zoveel plekken bezoeken!