11. Aurland Scenic Route

WAT. EEN. DAG.

Noorwegen blijft ons verrassen! We hebben veel gereden, maar zeven uur over de snelweg doorjakkeren is niet te vergelijken met wat wij vandaag gereden hebben. De Aurland Scenic Route is er een om nooit te vergeten. We hebben onderweg alles gezien: regen, zon, sneeuw, watervallen en ijs. We zijn op 1310 meter hoogte gekomen, waar je alleen nog rotsen en sneeuwresten vindt, met een prachtige weg daar tussendoor.

Wat zijn we blij met onze ontmoeting in het hotel die ervoor zorgde dat we deze route wilden rijden! Elke keer als ik denk ‘mooier dan dit wordt het niet’, dan wordt het toch nóg mooier… hoe moet dat met de rest van onze vakantie?! Ik ga maar verder op chronologische volgorde, voordat ik de draad kwijt raak!

Het regende toen we vanmorgen vertrokken uit Myrdal en de reis was aanvankelijk een beetje mistroostig, maar toen ik de zon op een berg zag schijnen en we (weer) een tunnel inreden, zei ik voor de grap tegen Rob: “Aan de andere kant schijnt de zon”. En inderdaad! Na een aantal spectaculaire haarspeldbochten op hele smalle stukken weg (waar je liever geen tegenliggers hebt), ontvouwde zich een uitzicht wat we nog nooit hadden gezien. We keken vanaf de berg het dal in over een fjord en zagen onder ons een regenboog! Precies op die plek was een mogelijkheid om te stoppen. Ik heb nog nooit van bovenaf op een regenboog gekeken en ik heb daar echt met een smile van oor tot oor gestaan. Mijn dag kon niet meer stuk!

We reden verder richting de Laerdaltunnel (met 24,5 km de langste tunnel ter wereld) en keken onze ogen uit. De glooiende heuvels tussen de massieve bergrotsen, met zoveel wisselende vegetatie van loof- en dennenbomen. De plukjes wolken die aan de boomtoppen blijven kleven of gewoon halverwege de berg voorbij zweven. We hadden steeds de muziek van Dire Straits in ons hoofd, als Mark Knopfler zingt over “These mistcovered mountains”. Meestal regende het wat, maar het deerde ons absoluut niet.

De Laerdaltunnel gaat naar het plaatsje Laerdalsōyri en van daar rijden wij terug naar Aurlandsvangen via de Aurland Scenic Route. Een weg van 47 kilometer, die ook wel de Snow Road wordt genoemd. De sneeuw ligt daar tot ver in de zomer.

We dachten op onze navigatie te zien dat er na de eerste bocht al file stond op de route. Voorbij de bocht bleek er echter niemand voor ons te rijden, dus we denken dat het een waarschuwing betrof. Gele stukken weg = pas op en rode stukken = PAS ERG OP.

De Aurland Scenic Route is opengesteld op 1 juni en wordt halverwege oktober weer afgesloten vanwege de winterse omstandigheden. Maar ook in juni ligt daar dus sneeuw en ijs langs de weg: we reden door een muur van sneeuw die wel drie meter hoog was. De afwisseling en tegenstelling van uitzichten is adembenemend!

Er was weinig verkeer op de weg en dat was prettig. Op de smalle stukken kun je elkaar niet passeren en daarom zijn er veel uitwijkplaatsjes. Vooral met campers op de weg is dat wel nodig. Er zijn rechte overzichtelijke stukken, maar vooral ook veel onoverzichtelijke bochten, dus je wilt daar niet te hard rijden. En je wilt natuurlijk van het uitzicht genieten. Ik heb met m’n voeten in de sneeuw gestaan en er lag ijs op het water naast een waterval. We voelden de koude snijdende wind, maar toch ook weer niet, zo opgetogen waren we. Dikke sokken, hoge schoenen en sneeuw in onze zomervakantie 🙂

We zijn diverse keren gestopt en uitgestapt en het was allemaal even mooi en bijzonder. Op de route lag ook de Stegastein Viewpoint, een platform dat 30 meter lang is en op een hoogte van 650 meter boven de Aurlandsfjord hangt. We moesten inmiddels ook even een sanitaire stop maken en ik heb nog nooit geplast met zo’n spectaculair uitzicht!

In Auerlandsvangen hebben we een laadstop gehad. De auto voelt fantastisch in de bergen, of we nu omhoog rijden of omlaag, ongeacht welk stijgings- of dalingspercentage. Met de regeneratie op de hoogste stand, hoef je bergaf alleen maar een beetje gas te geven. Je rempedaal komt er niet aan te pas, je remmen raken dus niet oververhit en dat voelt heel veilig en comfortabel. Met onze vorige auto, een hybride automaat, was rijden in de bergen geen pretje. Bergaf bleef hij opschakelen en versnellen, waardoor je met je voet alleen maar op de rem zat. Rob heeft tot nu toe alles zelf gereden en hij is helemaal in z’n element.

Ook het laatste stuk naar onze huidige accommodatie was prachtig langs het water van de fjorden. We hebben gekozen voor bestemming Vossevangen, omdat dat centraal ligt van diverse watervallen waar we naartoe willen. Terwijl we beneden langs het water reden en om ons heen keken, zagen we eindelijk een berg met skipistes. Rob zag er huisjes naast staan en zei “Wow, díe zijn gaaf!” en raad eens waar we terecht kwamen…

We moesten vrij snel beslissen zo kort van tevoren en hadden niet in de gaten dat we een huisje hadden gehuurd dat halverwege de skipistes ligt. We zijn er heel blij mee en gaan waarschijnlijk een extra nacht boeken. Nu ga ik nog even een wasje ophangen (fijn dat we die mogelijkheid hier hebben) en dan is het klaar voor vandaag!